مرهم به دست و ما را، مجروح می گذاری
تا بهار دلنشین، آمده سوی چمن،
ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن...
همین. هی این را گوش می دهم از صبح تا شب .
+ نوشته شده در یکشنبه سیزدهم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 19:50 توسط فائزه زمانی
|
یاد داشت های گاه و بی گاهی.
نوشتههای پیشین
- دی ۱۳۹۱
- آبان ۱۳۹۱
- مرداد ۱۳۹۱
- اردیبهشت ۱۳۹۱
- فروردین ۱۳۹۱
- اسفند ۱۳۹۰
- دی ۱۳۹۰
- آذر ۱۳۹۰
- مهر ۱۳۹۰
- مرداد ۱۳۹۰
- تیر ۱۳۹۰
- خرداد ۱۳۹۰
- اردیبهشت ۱۳۹۰
- فروردین ۱۳۹۰
- اسفند ۱۳۸۹
- بهمن ۱۳۸۹
- دی ۱۳۸۹
- آذر ۱۳۸۹
- آبان ۱۳۸۹
- مهر ۱۳۸۹
- شهریور ۱۳۸۹
- مرداد ۱۳۸۹
- تیر ۱۳۸۹
- آذر ۱۳۸۸
- آبان ۱۳۸۸
- مهر ۱۳۸۸
- شهریور ۱۳۸۸
- تیر ۱۳۸۸
- خرداد ۱۳۸۸
- بهمن ۱۳۸۷
- آذر ۱۳۸۷
- شهریور ۱۳۸۷
- مرداد ۱۳۸۷
- تیر ۱۳۸۷
- خرداد ۱۳۸۷
- اردیبهشت ۱۳۸۷
- آرشيو