این
یادداشتی است که تابستان 88 ، نوشته بودم و حالا دوباره، پیدایش شده.
صبح ، توی
تاریکی ، موقع بیرون رفتن از خانه، چشمم به آینه می افتد. چیز زیادی معلوم نیست
اما، توی تصویر ناواضحم، خط های چهره ام توی ذوقم می زنند. به خودم خنده ام می
گیرد و توی پله ها به این فکر می کنم که آثار سن و سال، کم کم توی صورت من هم
پیدایشان می شود.
و خیال می
بافم که اگر می شد از توی خط های چهره آدم ها خاطره هایشان را دید، چه می شد؟ مثلا
اگر هر خطی به یک دلیل معلومی ایجاد می شد.
.....
کاغذ ها
را آماده می کنم. دوباره یک نگاهی به 2 تا سوالی که نوشته ام می اندازم و به جواب
های نامعلوم و نظرهایی که از بچه ها خواهم شنید، فکر می کنم.
می روم
بالای منبر و کمی برایشان نطق می کنم و سوال هایشان را جواب می دهم و یک مسئله را
باهم حل می کنیم، بعد کاغذها را می دهم دستشان .
3 زنگ پشت
سر هم برای 3 گروه همین بازی ها را تکرار می کنم.
.....
آرزو، بغل
دستی روزگار دانش آموز بودنم، که بعد از مدت ها، امروز این جا دیدمش، آخر زنگ سوم
می آید که خداحافظی کند. کمی با هم گل می گوییم و گل می شنویم، بعد نگاهم می کند،
و یکی یکی می شمرد که قیافه ام چه تغییرهایی کرده. و چیزهایی را هم که از توی چهره
ام پیدا نیست، می پرسد!جواب که می دهم، نفس عمیق می کشد و لابد خیالش راحت می شود
که هنوز من یکی دچار تغییرات عجیب و غریب نشده ام !
....
توی تاکسی
نشسته ام و حواسم پیش احوال خودم است. بیرون را نگاه می کنم که بفهمم کجای راهم.
نوشته : کوچه عبادی*.
توی ذهنم
صدای راحله تکرار می شود که : فائزه حتما زنگ بزن یه سر بریم ببینیمش. خدای ناکرده
اگه اتفاقی بیفته...
و یادم می
آید آخرین بار که دیدمش پیر شده بود. و مرا درست نمی دید که بشناسد. گفتم : سلام
آقای غیاثی! فائزه ام. و یک چیزهایی ردیف کردم که متوجه بشود کدام فائزه ام.
بعد، به
حافظه ی آدم ها فکر می کنم و این که برای هر آدمی، چه ها باید گفت تا بشناسد. برای
هر آدمی، کی ام من؟
بعد هم
یاد حافظه کوتاه مدت رفقا می افتم و شوخی همیشگی ام که : پیر شدی! حافظه ات خراب
شده...
خنده ام
می گیرد.
نگاهم می
افتد به آینه ی تاکسی.
خط خنده
ام روی صورتم مانده.
روی آینه
نوشته :
"...از
آنچه می بینید، به شما نزدیک ترند..."
*عبادی،
کوچه ی درمانگاه آقای غیاثی است. دبیرستانی که بودیم، خیلی از روزها بعد از مدرسه
می رفتیم آن جا. با مهرناز و راحله و ارمغان و ... و آقای غیاثی، میزبان دخترک
هایش می شد.
. پ.ن : توی چهره ام، حسابی پیدایشان شده است حالا.
عوارض سن و سال! در آستانه آغاز 24 سالگی...
پ.ن .2 : نگویم از این که آن روزها هنوز زنده بود... بهتر است.
یاد داشت های گاه و بی گاهی.