یادداشت

تازگی ها، هر وقت این سریال مختارنامه را می بینم، یک سری تصاویر و داستان خون و خون ریزی هم به خواب هایم اضافه می شود! یا یک سری داستان بسیار وحشتناک. که صبح که بیدار می شوم، باورم نمی شود اصلا امکان دیدن این ها حتی در خواب ، وجود داشته باشد.

جالب این جاست که قصه ی خواب ها، هیچ ربطی به مختار و دار و دسته اش ندارد. هیچ ربطی به قصه ی امام حسین و خونخواهی و این چیزها هم ندارد. قصه ی خواب ها، مثل خواب هایی است که ممکن است یک آدمی که من ام ببیند. منتها وحشتناک. با خون ریزی. با کشتن. با زجر کشیدن و زجر دادن!

حتی تصویرهای خشونت بار و وحشتناکش هم، شبیه آنچه که در مختارنامه می بینم، نیست. یک سری اتفاق وحشتناکی که انگار از یک جایی در ذهن من پیدایشان می شود! انگار که ذهن من هم در به تصویر کشیدن اتفاقات وحشتناک، قدرت خودش را توی خواب، امتحان می کند!

حالم بد است صبح تا شب شنبه هایی که از دیدن این تصاویر بیدار می شوم.

2. یک آدمی ، که اسمش علامه سید مرتضی عسگری است، یک وقتی، توی زندگی من ، با کتاب هایش، پیدایش شد. یادم هست که 4 سال پیش، رمضان را غرق در خواندن "نقش ائمه در احیای دین" بودم. و برایم تک تک کلمه های آن کتاب ،معنی می داد.

به این فکر می کنم که چرا خواندن کتاب های مرحوم علامه عسگری، که تمام عمرش را برایمان تاریخ اسلام نوشته، و همه ی این ماجرا ها را هم به تفصیل، نوشته، و دردهای عظیم را تشریح کرده، مرا هرگز به این حال دچار نکرده است؟ چرا خواندن کتابهایش، به جای این که عصبانی ام کند از دیدن و دانستن این اتفاقات وحشتناک، و هی فقط به مقوله خشونت ذهنم را مشغول کند، انگار همیشه یک امیدی برایم ایجاد کرده؟ انگار که یک باوری در من ساخته.باوری شاید از جنس امید به آمدن امام معصومی که در پی همه ی این ماجراها ، روزی خواهد آمد. 

دردی که علامه ی عسگری، با کتاب هایش در دل من ایجاد کرده است، از جنس دیگری است.

که فکر می کنم،سریال مختارنامه - گرچه در تیتراژش اش در بین منابع، اشاره کرده به آثار علامه عسگری و بزرگان دیگر - انگار با به تصویر کشیدن این مقدار کشتار و این همه تاکید روی نشان دادن جزئیات پاشیدن خون هر یک آدم، از این طرف به آن طرف صحنه جنگ، حواس من را از آن درد عظیم، پرت می کند. 

برای من که این طوری است. برای شما نمی دانم.

پ.ن : بگذریم از این که چند میلیون بچه ی طفلک ممکن است این تصاویر را ببینند و ... همه ی نقدهای دیگری که می شود به این سریال داشت. من نقد ننوشتم. احساس شخصی بود/