" یکی از مخالفان اصلی برنامه ریزی توسعه ملی، که ابتهاج * از سال ۱۳۱۶ مطرح کرده بود، وزیر مالیه بود. او این گونه استدلال می کرد که : شما ایران و ایرانی را نمی شناسید، در ایران باید روزمره زندگی کرد. برنامه ریزی بلندمدت معنایی ندارد. من فکر فردایم را هم نمی توانم بکنم. آن وقت شما می خواهید نقشه بکشید که ۵ سال دیگر در مملکت چه کنیم؟ "

 

* ابتهاج، رئیس شورای عالی اقتصاد بود آن زمان و در کنفرانس های بین المللی هم مقاله زیاد داشت. بعد ها، در ۱۳۲۷ بالاخره توانست جماعت را به برنامه ریزی داشتن، راضی کند و سازمان برنامه را تاسیس کند. از همان سال هم تهیه برنامه های عمرانی کشور شروع شد. (همان ها که حالا بهشان می گوییم برنامه توسعه ۵ ساله )

 

پ.ن : داشتم یک ورقی می زدم جزوه های دوره ی کارشناسی ام را ، بلکه به درد آزمون جمعه ام بخورد، رسیدم به این. گفتم این جا هم بنویسمش ، بد نیست!